Arkadaslar herkese iyi aksamlar,
Ben 27 yasinda bir kadinim. Tek yasiyorum, ailemle iletisimim var ama anne ve babamla aram limoni (özellikle annemle neredeyse hic konusmuyorum). Yaklasik 5 senedir calisiyorum. Kendimi bildim bileli iki yüzlülükten rahatsiz olurum ve bu tür davranan insanlardan uzak dururum.
Özgüveni düsük ve bir insanin beni sevdigine (arkadaslik veya sevgilik) cok zor ikna olan biriyim. Mesafeli ve içe dönük olarak'ta tanimlanabilirim. Ama birine gercekten guvendigimde ve onun yaninda rahat hissetigimde cok neseli, konuskan, sakaci biri oluyorum.
Benim anlatmak istedigim konu is yeriyle alakali. Is hayatina basladigim ilk zamanlardan itibaren isyerindekilerle cok mesafeli olmusumdur, hem karakterim nedeniyle hemde tanik oldugum iki yüzlülükler nedeniyle (beraberken cok iyiler, disarda bulusuyorlar ama arkalarindan surekli atip tutuyorlar). Zaten bu mesafeyi korumadigimda sorunlar yasadim cunku insanlarin iki yüzlülüne tahammül edemiyordum. Bu isyerime 7 ay once yeni bir yonetici geldi. Herkesle konusan (ama ayni zamanda herkesin arkasindan atip tutan ama sinsice) ve digerlerine gore daha kapsayici bir yönetim sekli var. Hatta bir keresinde beraber parfüm secmeye gittik (ilk onun fikriydi). Aksam is yeriyle bar'a gitmezdim ama bu yönetici geldiginden beri ara sira gidiyorum hatta sonuna kadar duruyorum, konusuyoruz, guluyoruz...
Bugunde gittim yoneticiyle. Erken kalkti, benimde gitmem gerekiyordu, o kalkinca bende onunla beraber kalktim ve bozuldu, halinden ve tavrindan belliydi (2-3 dk falan sürdü).
Belli ki onunla gidip onunla kalkmamdan rahatsiz oldu. Ben kendimi kotu hissettim, sanki tasimasi gereken bir yükmüs gibi.
Ne yapmam gerekir ? Onunla da arama mesafe koymalimiyim sizce ?
Is yerindeki bazi insanlar cok belden asagi konusuyorlar bazen bozuntuya vermemek icin bende katiliyorum ama sonrasinda pisman oluyorum cunku bu ben degilim. Yalandan onlarla iyi anlasiyormus gibi yapamiyorum o yuzden mesafeli durmak bana daha iyi geliyor. Fakat boyle oluncada sosyal bakimdan zarara uguruyorum (cok sessizsin, insanlarla konusmuyorsun falan filan
Ben 27 yasinda bir kadinim. Tek yasiyorum, ailemle iletisimim var ama anne ve babamla aram limoni (özellikle annemle neredeyse hic konusmuyorum). Yaklasik 5 senedir calisiyorum. Kendimi bildim bileli iki yüzlülükten rahatsiz olurum ve bu tür davranan insanlardan uzak dururum.
Özgüveni düsük ve bir insanin beni sevdigine (arkadaslik veya sevgilik) cok zor ikna olan biriyim. Mesafeli ve içe dönük olarak'ta tanimlanabilirim. Ama birine gercekten guvendigimde ve onun yaninda rahat hissetigimde cok neseli, konuskan, sakaci biri oluyorum.
Benim anlatmak istedigim konu is yeriyle alakali. Is hayatina basladigim ilk zamanlardan itibaren isyerindekilerle cok mesafeli olmusumdur, hem karakterim nedeniyle hemde tanik oldugum iki yüzlülükler nedeniyle (beraberken cok iyiler, disarda bulusuyorlar ama arkalarindan surekli atip tutuyorlar). Zaten bu mesafeyi korumadigimda sorunlar yasadim cunku insanlarin iki yüzlülüne tahammül edemiyordum. Bu isyerime 7 ay once yeni bir yonetici geldi. Herkesle konusan (ama ayni zamanda herkesin arkasindan atip tutan ama sinsice) ve digerlerine gore daha kapsayici bir yönetim sekli var. Hatta bir keresinde beraber parfüm secmeye gittik (ilk onun fikriydi). Aksam is yeriyle bar'a gitmezdim ama bu yönetici geldiginden beri ara sira gidiyorum hatta sonuna kadar duruyorum, konusuyoruz, guluyoruz...
Bugunde gittim yoneticiyle. Erken kalkti, benimde gitmem gerekiyordu, o kalkinca bende onunla beraber kalktim ve bozuldu, halinden ve tavrindan belliydi (2-3 dk falan sürdü).
Belli ki onunla gidip onunla kalkmamdan rahatsiz oldu. Ben kendimi kotu hissettim, sanki tasimasi gereken bir yükmüs gibi.
Ne yapmam gerekir ? Onunla da arama mesafe koymalimiyim sizce ?
Is yerindeki bazi insanlar cok belden asagi konusuyorlar bazen bozuntuya vermemek icin bende katiliyorum ama sonrasinda pisman oluyorum cunku bu ben degilim. Yalandan onlarla iyi anlasiyormus gibi yapamiyorum o yuzden mesafeli durmak bana daha iyi geliyor. Fakat boyle oluncada sosyal bakimdan zarara uguruyorum (cok sessizsin, insanlarla konusmuyorsun falan filan